Η Κατερίνα καθόταν μπροστά στο πιάνο, τα δάχτυλά της άγγιζαν τα πλήκτρα με αργό και πνιγμένο ρυθμό. Σαν να προσπαθούσε να ξεδιπλώσει μέσα από τις νότες τον πόνο που έκρυβε στην καρδιά της.
Κάθε ήχος που έβγαινε από το όργανο ήταν σαν να έσβηνε μια μικρή θλίψη, ενώ οι σκέψεις της τριγύριζαν με ταχύτητα, βυθίζοντάς την όλο και περισσότερο στην αβεβαιότητα της καθημερινότητας.
Ο κόσμος της μουσικής, ο οποίος κάποτε ήταν το καταφύγιό της, είχε καταρρεύσει. Ο διευθυντής της ορχήστρας την είχε απολύσει άκομψα, όχι για τις ικανότητές της, αλλά για να κάνει χώρο για την κόρη του. Όταν η απόφαση αυτή ήρθε, ήταν σαν να της αφαίρεσαν το έδαφος κάτω από τα πόδια.
Η ζωή της, που είχε γυρίσει γύρω από τη μουσική, είχε γίνει πλέον μια ατέλειωτη μάχη για επιβίωση. Μετά την απομάκρυνση από την ορχήστρα, η Κατερίνα αγωνιζόταν για να τα βγάλει πέρα. Δίδασκε πιάνο σε λίγους μαθητές, αλλά τα χρήματα δεν έφταναν για τα βασικά.
Η ελπίδα είχε σχεδόν χαθεί, μέχρι που βρήκε μια θέση ως καθηγήτρια μουσικής σε ένα σχολείο. Η αποδοχή της θέσης αυτής δεν είχε φέρει την ανακούφιση που περίμενε. Η καρδιά της ποθούσε να ξαναβρεί την ελευθερία της στην μουσική, να δημιουργήσει, να παίξει για τον εαυτό της.
Η πρώτη περίοδος στο σχολείο ήταν δύσκολη. Τα παιδιά δεν ήταν ενθουσιασμένα από τις διδασκαλίες της και η Κατερίνα ένιωθε ότι η φωτιά που κάποτε καιγόταν μέσα της, τώρα έσβηνε σιγά σιγά. Όλα τα προσπαθούσε – από γνωστά τραγούδια μέχρι κλασικές μελωδίες – αλλά τίποτα δεν έμοιαζε να τους αγγίζει.
Μια μέρα, καθώς περπατούσε στους άδειους διαδρόμους του σχολείου, άκουσε έναν ήχο. Τον ακολούθησε και βρέθηκε μπροστά από το μουσικό δωμάτιο. Εκεί, είδε τον μικρό Νίκο, έναν από τους μαθητές της, να παίζει το πιάνο με ενθουσιασμό, τα δάχτυλά του να χορεύουν πάνω από τα πλήκτρα.
Η μελωδία που έπαιζε ήταν απλή, αλλά γεμάτη συναισθήματα, σαν να ήταν βγαλμένη από τις σκέψεις της. «Νίκο, παίζεις πιάνο;» ρώτησε ήρεμα. Ο Νίκος κοκκίνισε και έριξε το βλέμμα του στο πάτωμα. «Απλώς το δοκίμασα λίγο…» Η Κατερίνα πλησίασε και χαμογέλασε. «Αυτό ήταν υπέροχο! Πώς το έμαθες;»
Ο Νίκος, με ντροπή, παραδέχτηκε ότι το είχε δει να παίζεται από αυτήν και είχε προσπαθήσει να το παίξει μόνος του. «Αλλά… δεν μπορούμε να πληρώσουμε για μαθήματα. Δεν έχουμε χρήματα για κάτι τέτοιο.» Η Κατερίνα ένιωσε την καρδιά της να σφίγγεται, αλλά η λύση ήρθε αμέσως στο μυαλό της.
«Μην ανησυχείς. Θα σε διδάξω δωρεάν. Μου αρέσει να βλέπω την πρόοδό σου.» Το πρόσωπο του Νίκου φωτίστηκε από χαρά και έτρεξε να την αγκαλιάσει. Η Κατερίνα αισθάνθηκε την ελπίδα να αναβλύζει και πάλι μέσα της.
Από εκείνη τη στιγμή, οι δύο τους περνούσαν αμέτρητες ώρες μετά το σχολείο, όπου η Κατερίνα δίδασκε στον Νίκο τις νότες, τους ρυθμούς, τα μυστικά της μουσικής. Ο Νίκος, με το φυσικό του ταλέντο και τη διάθεση να μάθει, προχωρούσε γρήγορα.
Η Κατερίνα εντυπωσιαζόταν από την πρόοδό του και σιγά σιγά, ο Νίκος άρχισε να πιστεύει περισσότερο στον εαυτό του. Κάποια μέρα, η Κατερίνα πρότεινε στον Νίκο να συμμετάσχει σε έναν διαγωνισμό ταλέντων του σχολείου. «Πιστεύω ότι είσαι έτοιμος. Πες μου, θέλεις να το δοκιμάσεις;»
Ο Νίκος δίστασε. «Αλλά… τι θα συμβεί αν κάνω λάθος;» Η Κατερίνα του έδωσε ένα ενθαρρυντικό χαμόγελο. «Είσαι έτοιμος, Νίκο. Δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα. Θα τα καταφέρεις.» Η μέρα του διαγωνισμού πλησίαζε, και η ένταση ήταν στο αποκορύφωμα. Ο Νίκος φαινόταν ολοένα και πιο αγχωμένος.
Στην τελευταία στιγμή, πριν ανέβει στη σκηνή, η Κατερίνα τον βρήκε πίσω από την κουίντα, να τρέμει από νευρικότητα. «Νίκο, είσαι έτοιμος;» τον ρώτησε με ήρεμη φωνή. Εκείνος την κοίταξε με ανησυχία. «Δεν ξέρω αν μπορώ.»
Πριν προλάβει να μιλήσει, άκουσαν μια φωνή να ακούγεται από πίσω τους. Ήταν ο πατέρας του Νίκου, ο κ. Δημήτρης, που είχε έρθει για να παρακολουθήσει τον γιο του. Είχε πάντα την άποψη ότι η μουσική ήταν απλώς χάσιμο χρόνου και ότι θα έπρεπε να αφοσιωθεί σε κάτι πιο πρακτικό.
«Ο Νίκος δεν θα παίξει,» είπε αυστηρά. Η Κατερίνα αντέτεινε με σταθερότητα. «Η μουσική είναι ό,τι πιο πραγματικό υπάρχει για τον Νίκο. Τον αφήνεις να ζήσει το όνειρό του.» Ο κ. Δημήτρης έμεινε σιωπηλός για λίγο, αλλά όταν είδε τη σιγουριά στα μάτια του γιου του, κάτι μέσα του άλλαξε.
«Μόνο αυτή τη φορά,» είπε, και έκανε ένα βήμα πίσω. Ο Νίκος ανέβηκε στη σκηνή και, με την πρώτη νότα που πάτησε, η όλη ατμόσφαιρα γύρω του γαλήνεψε. Τα δάχτυλά του χόρευαν με σιγουριά πάνω στο πιάνο και η μουσική γέμισε το χώρο, μαγευτική και γεμάτη συναίσθημα.
Στο τέλος, η αίθουσα γέμισε με το χειροκρότημα, και ο Νίκος κοίταξε τη Κατερίνα με ευγνωμοσύνη. Η Κατερίνα του έριξε ένα χαμόγελο γεμάτο υπερηφάνεια. Ήξερε ότι είχε κάνει κάτι πολύ σημαντικό – όχι μόνο για τον Νίκο, αλλά και για τον ίδιο της τον εαυτό. Η μουσική δεν ήταν απλώς ένα όνειρο. Ήταν το μέσο που γιατρέυει την ψυχή και δίνει δύναμη.
