**Πιστεύεις στον έρωτα με την πρώτη ματιά;** Ξέρω, μοιάζει βγαλμένο από κάποιο ρομαντικό μυθιστόρημα, αλλά δεν μπορώ να το βγάλω από το μυαλό μου. Με λένε Ραχήλ, είμαι 30 ετών και ζω τον προσωπικό μου
αμερικανικό όνειρο στο γεμάτο ζωή κέντρο του Σικάγο. Η καθημερινότητά μου ήταν απλή, σχεδόν προβλέψιμη: ξύπνημα, δουλειά, ένας καπουτσίνο στο αγαπημένο μου μικρό καφέ και, πότε-πότε, η συντροφιά ενός καλού βιβλίου.
Ήταν μια ήσυχη ρουτίνα – μέχρι που ο Ρόμπερτ μπήκε στη ζωή μου και τα άλλαξε όλα. Όλα συνέβησαν σ’ ένα μικρό, ζεστό βιβλιοπωλείο, τον αγαπημένο μου καταφύγιο. Άπλωνα το χέρι μου σε μια παλιά,
φθαρμένη έκδοση του Περηφάνια και Προκατάληψη, όταν ένα άλλο χέρι έκανε την ίδια κίνηση. Σήκωσα το βλέμμα μου, και τα μάτια μας συναντήθηκαν. Ένας μαγικός, κρυστάλλινος στιγμιαίος παλμός
– η ίδια η ζωή σταμάτησε για ένα δευτερόλεπτο. Και τότε γελάσαμε, ένα γέλιο ειλικρινές, ζεστό. «Μάλλον το λένε πεπρωμένο, σωστά;» είπε με ένα χαμόγελο που έκανε όλο το πρόσωπό του να λάμψει. «Ρόμπερτ.»
«Ραχήλ», αποκρίθηκα, ενώ ένιωθα ένα ρίγος να διαπερνά το κορμί μου. «Σου αρέσει η Τζέιν Όστεν;» «Ένοχος», παραδέχτηκε γελώντας. «Αν και πρέπει να πω ότι ο κύριος Ντάρσι βάζει τον πήχη αρκετά ψηλά για εμάς τους υπόλοιπους άντρες.»
«Ίσως», απάντησα με μια αυτοπεποίθηση που με εξέπληξε. «Αλλά η πραγματικότητα έχει κι αυτή τη δική της γοητεία.»
Η συζήτηση που ακολούθησε ήταν βγαλμένη από κινηματογραφική σκηνή – μια στιγμή που δεν πιστεύεις ποτέ ότι θα ζήσεις. Μιλούσαμε, γελούσαμε, σαν να γνωριζόμασταν χρόνια.
Όταν αποχαιρετιστήκαμε, δίστασε για μια στιγμή, σαν να σκεφτόταν αν έπρεπε να κάνει ένα τολμηρό βήμα.
«Ξέρω πως ίσως είναι απότομο», είπε τελικά, «αλλά… θέλεις να πάμε για καφέ; Υπάρχει ένα υπέροχο καφέ εδώ κοντά.» Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. «Θα το ήθελα πολύ», είπα, προσπαθώντας να μην δείξω πόσο ενθουσιασμένη ήμουν.
Από εκείνη τη στιγμή, όλα πήραν τον ρυθμό ενός ονείρου. Μιλούσαμε καθημερινά, ανταλλάσσαμε μηνύματα, μοιραζόμασταν σκέψεις, όνειρα και μικρές στιγμές που μας έκαναν να γελάμε.
Μέχρι που μια νύχτα, κατά τη διάρκεια μιας τηλεφωνικής μας συνομιλίας, με αιφνιδίασε με μια ασυνήθιστη πρόταση: «Ραχήλ, έχεις πάει ποτέ στο Παρίσι;» «Μόνο στα όνειρά μου», είπα γελώντας απαλά. «Γιατί ρωτάς;»
«Έχω μια τρελή ιδέα», απάντησε. «Τι θα έλεγες να κάνουμε το πρώτο μας επίσημο ραντεβού εκεί;» Πάγωσα. «Στο Παρίσι; Το πρώτο μας ραντεβού; Σοβαρολογείς;» «Απόλυτα! Η ζωή είναι πολύ μικρή για να μην ρισκάρεις.
Ένα Σαββατοκύριακο. Ο Πύργος του Άιφελ, το Μονμάρτρη, γαλλικό φαγητό – όλο το πακέτο.» Η λογική μου πάλευε με την καρδιά μου. Αλλά τελικά υπέκυψα. «Είσαι τρελός», γέλασα. «Αλλά ξέρεις κάτι; Το κάνουμε.»
Λίγες εβδομάδες αργότερα, στεκόμουν στο αεροδρόμιο, όπου ο Ρόμπερτ με περίμενε με ένα εντυπωσιακό μπουκέτο κόκκινα τριαντάφυλλα. Το βλέμμα του έλαμπε, και για μια στιγμή ένιωσα σαν ηρωίδα σε κάποιο από τα μυθιστορήματα που τόσο αγαπώ.
«Έτοιμη για την περιπέτεια της ζωής σου;» ρώτησε, με ένα χαμόγελο που έλιωσε την καρδιά μου. Το Παρίσι ήταν όλα όσα είχα ονειρευτεί – και κάτι παραπάνω. Όμως, εκεί, στο απόλυτο ρομαντικό σκηνικό,
η πραγματικότητα ήρθε να με βρει με τον πιο απροσδόκητο τρόπο. Μια ξένη γυναίκα μού ψιθύρισε μια προειδοποίηση που έκανε το αίμα μου να παγώσει. Όσα ακολούθησαν; Ας πούμε πως έμαθα ότι η μαγεία του πρώτου έρωτα μπορεί μερικές φορές να κρύβει σκοτεινά μυστικά.
