Η Σημαντικότερη Γυναίκα στη Ζωή Του, Σε μια μικρή πόλη, περιτριγυρισμένη από ήπιους λόφους και πυκνά δάση, ζούσε η Άννα με τον γιο της, τον Λουκά, σε ένα παλιό, αλλά φροντισμένο σπίτι.
Οι τοίχοι του σπιτιού έφεραν την ιστορία δεκαετιών – κορνιζωμένες οικογενειακές φωτογραφίες κρέμονταν στους τοίχους και οι κουρτίνες, που η Άννα είχε ράψει η ίδια, χόρευαν ελαφρά στον άνεμο.
Για εκείνη, το σπίτι αυτό δεν ήταν απλώς ένα καταφύγιο, αλλά ένα φρούριο που προστάτευε εκείνη και τον Λουκά από τον κόσμο. Ο Λουκάς ήταν 28 χρονών, ένα αδύνατο παιδί με σκεπτικές ματιές και μια ελαφριά αβεβαιότητα στην στάση του.
Δεν ήταν σαν τα άλλα παιδιά στην ηλικία του – δεν είχε δουλειά, δεν είχε σπουδές και δεν είχε σχέδια να ενταχθεί στην κοινωνία. Για την Άννα, αυτό δεν ήταν πρόβλημα. Αντιθέτως, την γέμιζε περηφάνια.
«Δεν χρειάζεται αυτήν την εξωτερική ζωή», σκεφτόταν συχνά, ενώ του έφτιαχνε το αγαπημένο του φαγητό ή του έφερνε ζεστό γάλα στο κρεβάτι το βράδυ. «Είμαι αρκετή για εκείνον, και εκείνος είναι αρκετός για μένα.»
Οι μέρες στη ζωή τους κυλούσαν ήρεμα και σταθερά, σαν ένα απαλό ποτάμι που βρίσκει τον δρόμο του μέσα στον χρόνο. Το πρωί, η Άννα προετοίμαζε το πρωινό, συνήθως φρέσκα ψωμάκια με μαρμελάδα που είχε κάνει η ίδια.
Ο Λουκάς καθόταν στο τραπέζι της κουζίνας, διάβαζε μια εφημερίδα ή έπαιζε με τα πολλά αυτοκινητάκια που είχε μαζέψει σαν παιδί. Μετά, περνούσε ώρες στο δωμάτιό του, διάβαζε βιβλία ή έπαιζε βιντεοπαιχνίδια, ενώ η Άννα φρόντιζε το σπίτι.
Για την Άννα, ο ρόλος της ήταν σαφής: Δεν ήταν μόνο η μητέρα του, αλλά και η εμπιστευτική του φίλη, η προστάτιδά του και – όπως πίστευε κρυφά – η μοναδική γυναίκα που ο Λουκάς χρειαζόταν.
Αγαπούσε να τον ακούει να την ρωτάει για συμβουλές, να συζητάνε για τις ταινίες που παρακολουθούσαν το βράδυ και να τον βλέπει να την ευχαριστεί κάθε φορά που του έφερνε το βραδινό φαγητό.
Αλλά βαθιά μέσα της υπήρχε ένας φόβος, που ποτέ δεν εξέφρασε δυνατά. Τι θα γινόταν αν κάποιος ερχόταν και αναστάτωνε αυτή την τέλεια αρμονία; Τι θα γινόταν αν μια άλλη γυναίκα προσπαθούσε να τραβήξει τον Λουκά μακριά από εκείνη;
Αυτή η σκέψη την κρατούσε ξύπνια τα βράδια και έπαιρνε μια υπόσχεση στον εαυτό της: να κάνει τα πάντα για να κρατήσει τον κόσμο της ανέπαφο. Ένα απόγευμα,
καθώς ο ήλιος έδυε πίσω από τους λόφους και το ζεστό φως κάλυπτε την πόλη με χρυσές αποχρώσεις, συνέβη το αδιανόητο. Η Άννα βρισκόταν στην κουζίνα, ανακατεύοντας μια κατσαρόλα,
όταν άκουσε μια απαλή φωνή έξω από το φράχτη του κήπου. Πλησίασε στο παράθυρο και πάγωσε. Ο Λουκάς στεκόταν εκεί – όχι μόνος του. Δίπλα του βρισκόταν μια νεαρή γυναίκα,
ίσως γύρω στα είκοσι πέντε, με σπαστά καστανά μαλλιά και ένα ήρεμο χαμόγελο στα χείλη. Η Άννα ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται. Η γυναίκα φορούσε ένα κίτρινο φόρεμα που φούσκωνε στον άνεμο,
ενώ γέλαγε για κάτι που είχε πει ο Λουκάς. Ήταν ένα γέλιο αληθινό, γεμάτο χαρά, που έκανε την Άννα να πονέσει σαν να της έτριβαν το στήθος. «Λουκά!» φώναξε, με τη φωνή της πιο δυνατή και αυστηρή απ’ όσο είχε σκοπό.
Εκείνος γύρισε και το πρόσωπό του εξέφραζε μια μίξη έκπληξης και αμηχανίας. «Έλα μέσα,» είπε, χωρίς να κοιτάξει τη γυναίκα. Όταν ο Λουκάς μπήκε στην κουζίνα, τον κοίταξε με έντονο βλέμμα.
«Ποια ήταν αυτή;» Η φωνή της ήταν ήρεμη, αλλά τα μάτια της πρόδιδαν τις ταραγμένες σκέψεις που την κυρίευαν. «Μαμά, ήταν η Τζούλια, μια γνωστή από την πόλη», είπε ο Λουκάς, κοιτάζοντας κάτω.
«Μια γνωστή;» Έβαλε τα χέρια στη μέση. «Τι θέλει από σένα;» «Τίποτα, Μαμά. Απλώς μιλήσαμε.» Αλλά η Άννα δεν τον πίστεψε. Ένιωθε ότι η Τζούλια ήθελε κάτι παραπάνω – κάτι περισσότερο από τον Λουκά,
κάτι περισσότερο από τον μικρό τους κόσμο που είχε χτίσει με κόπο και αγάπη. Εκείνο το βράδυ, η Άννα δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Ξάπλωσε και κοίταξε το ταβάνι, ενώ οι λέξεις του γιου της ηχούσαν στο μυαλό της.
«Απλώς μια γνωστή.» Αλλά για την Άννα, αυτό δεν ήταν αρκετό. Κανείς, απολύτως κανείς, δεν θα έπαιρνε τη θέση που της ανήκε – να είναι η σημαντικότερη γυναίκα στη ζωή του Λουκά.
