Ο χορός του Aoniken Quiroga στη Βιέννη ήταν κάτι παραπάνω από ένα απλό θέαμα. Ήταν μια επανάσταση, μια μαγική στιγμή που χάραξε βαθιά στην καρδιά του κοινού, αφήνοντας ανεξίτηλο το σημάδι της.
«Great Balls of Fire» Jerry Lee Lewis αληθινή ένταση που θα ακολουθούσε.
tango, tango, tango, tango, tango εκθαμβωτική χορεύτρια, ντυμένη με μια λαμπερή χρυσή στολή.
Τα βλέμματα ήταν στραμμένα πάνω της, καθώς όλοι πίστευαν ότι θα ήταν εκείνη που θα έκλεβε την παράσταση με την αέρινη χάρη και την εκλεπτυσμένη τεχνική της.
Όμως, αντί για τη γυναίκα, ήταν ο Quiroga που κατάφερε να ροκάρει τη σκηνή και να ανατρέψει όλες τις προσδοκίες. Με τη σωματική του διάπλαση, που ενδέχεται να προκαλούσε αρχικά αμφιβολίες στους θεατές,
άρχισε να χορεύει με έναν τρόπο που τους άφησε άφωνους. Αυτός ο άντρας, που αρχικά ίσως φαινόταν ακατάλληλος για μια τέτοια παράσταση, αμέσως τους αποστόμωσε.
Όλα τα μάτια στραφήκαν πάνω του, όπως η θάλασσα που αντανακλά το φως του φεγγαριού, καθώς εκείνος με αυτοπεποίθηση, πάθος και μια ανατρεπτική δύναμη εκτόξευσε την παράσταση σε άλλο επίπεδο.
Η πρώτη αντίδραση του κοινού ήταν διστακτική. «Πώς μπορεί ένας άντρας σαν κι αυτόν, με το σωματότυπο που φαίνεται tango, tango,
tango αυτόν τον τόσο γρήγορο και απαιτητικό ρυθμό;», αναρωτήθηκαν.
Ο κόσμος περίμενε να τον δουν να χάνει τον έλεγχο ή να μην μπορεί να συντονιστεί με τον εντυπωσιακό ρυθμό της μουσικής.
Όμως, μόλις άρχισε να κινείται, ξεπέρασε όλες τις αμφιβολίες και αποδείχθηκε ότι ο Quiroga ήταν κάτι πολύ παραπάνω από ό,τι φαινόταν. Η πρώτη του κίνηση ήταν ένα εκπληκτικό γύρισμα,
γεμάτο δύναμη και χάρη. Ο ρυθμός του και η ενέργεια του ήταν εκρηκτικά, σαν η μουσική να ζωντάνευε μέσα στο σώμα του. Χωρίς ίχνος δισταγμού, αναδείκνυε την τεχνική του και το συναισθηματικό του βάθος,
σαν να κάθε κίνηση του να μιλούσε με τη γλώσσα της ψυχής. Κάθε του βήμα ήταν μια δήλωση, κάθε περιστροφή ήταν μια έκρηξη του πάθους του για τον χορό, κάθε κίνηση έδειχνε τη δύναμη της θέλησής του.
Η σκηνή που ακολούθησε ήταν μαγευτική. Κάθε βλέμμα είχε κολλήσει πάνω του, ενώ η γυναίκα του, αν και απίστευτα ικανή και εκπληκτική, φαινόταν να σβήνει μπροστά στην πλημμύρα ενέργειας που εξέπεμπε ο Quiroga.
Ήταν σαν να μην υπήρχε καμία πρόκληση για εκείνον. Ο χορός του δεν ήταν μόνο τεχνική, αλλά συναισθηματική έκφραση. Ήταν μια ιστορία που εξελισσόταν μπροστά στα μάτια του κοινού, κάθε στιγμή του γεμάτη με τη δική του μοναδική αφήγηση.
Quiroga. Οι αμφιβολίες και οι προκαταλήψεις εξαφανίστηκαν, αντικαθιστώντας τη θέση τους με θαυμασμό και βαθιά εκτίμηση. Η μουσική, το σώμα του,
η ψυχή του έγιναν ένα. Δεν ήταν απλά χορός πια, ήταν κάτι περισσότερο. Ήταν μια εσωτερική απελευθέρωση, ένας χορός της απόλυτης ελευθερίας. Ο τρόπος που έβλεπε το σώμα του να εκφράζεται στον ρυθμό της μουσικής ήταν κάτι που κανείς δεν μπορούσε να παραβλέψει.
Οι κινήσεις του ήταν αριστουργηματικές. Κάθε γύρισμα, κάθε άλμα, κάθε κίνηση του σώματός του ήταν σαν ένα έργο τέχνης. Και όσο η μουσική εντεινόταν, εκείνος συνέχιζε να απογειώνει την παράσταση.
Η ένταση του χορού δεν έκανε κανένα να θέλει να ξεφύγει από την αίθουσα. Ολόκληρη η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη με τη μαγεία του χορού του. Έκανε το κοινό να ζει τη στιγμή και να ξεχνά κάθε άλλον ήχο, πέρα αππ εκείνον της μουσικής και των κινήσεών του.
Η τελική σκηνή ήταν η απόλυτη κορύφωση. ?? μην έχει τέλος.
Όλοι ένιωσαν ότι είχαν παρακολουθήσει κάτι που ξεπερνούσε τις απλές τεχνικές ικανότητες ενός χορευτή. Είχαν γίνει μάρτυρες ενός υπερφυσικού φαινομένου, μιας στιγμής που θα ζούσε για πάντα στις αναμνήσεις τους.
Η απήχηση του Quiroga δεν σταμάτησε όμως εκεί. Ο ίδιος απέδειξε κάτι σημαντικό: Ότι κανείς δεν πρέπει να κρίνεται από το εξωτερικό του, από το σωματότυπο ή τις προσδοκίες του κόσμου.
Δεν έχει σημασία πώς φαίνεσαι, ούτε ποια είναι η αρχική εντύπωση. Αν είσαι αποφασισμένος, αν έχεις το πάθος και την πίστη στον εαυτό σου, μπορείς να ξεπεράσεις κάθε εμπόδιο.
Ο χορός του Quiroga δεν ήταν απλώς μια εκτέλεση. Ήταν μια ιστορία για όλους μας, για το πώς το πάθος και η θέληση μπορούν να νικήσουν κάθε εμπόδιο. Έδειξε σε όλους ότι το να ακολουθούμε την καρδιά μας και να αψηφούμε τις δυσκολίες είναι το μόνο που έχει σημασία.
