Η σύγχρονη νεολαία συγκρίνεται συχνά με τους προγενέστερους, ιδιαίτερα όσον αφορά τα σχολικά τους χρόνια.
Πολλοί πιστεύουν ότι οι Σοβιετικοί μαθητές της δεκαετίας του 1970 ήταν πραγματικά παραδείγματα προς μίμηση, κερδίζοντας το σεβασμό των ενηλίκων τόσο με τη συμπεριφορά όσο και με την εμφάνισή τους.
Ωστόσο, αν κοιτάξουμε προσεκτικά τις φωτογραφίες εκείνης της εποχής και σκεφτούμε ξανά εκείνα τα χρόνια, καταλήγουμε σε μια εντελώς διαφορετική εικόνα.
Ποια ήταν λοιπόν η πραγματικότητα; Πώς βίωσαν οι μαθήτριες την αποφοίτησή τους και πώς ξεκίνησαν την ενήλικη ζωή τους μετά το τέλος των σχολικών χρόνων;
Στην Σοβιετική εποχή, όλοι οι μαθητές ήταν υποχρεωμένοι να φορούν την ίδια σχολική στολή.
Η στολή ήταν αυστηρά καθορισμένη όσον αφορά την εμφάνιση και δεν επιτρεπόταν κανένα είδος πειραματισμού ή προσωπικών στιλιστικών χαρακτηριστικών.
Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, οι μαθητές άρχισαν να εκφράζουν όλο και περισσότερο την προσωπικότητά τους μέσα από την εμφάνισή τους, πάντα όμως εντός ορισμένων ορίων.
Ο μόνος αυστηρός κανόνας που έπρεπε να τηρείται ήταν το μήκος των ρούχων και η κατάλληλη απλότητα, καθώς και η απουσία μακιγιάζ – το φυσικό βλέμμα ήταν επιβεβλημένο.
Η αποφοίτηση ήταν πάντα ένα ιδιαίτερο γεγονός, για το οποίο οι μαθητές προετοιμάζονταν μήνες πριν.
Δεν ήταν απλώς μια σχολική εκδήλωση, αλλά μια εμπειρία ζωής που αποτύπωνε τη σχέση μεταξύ μαθητών και δασκάλων.
Στην τελετή της αποφοίτησης, όλοι οι συγγενείς ήταν παρόντες για να γίνουν μάρτυρες των ευτυχισμένων στιγμών των μαθητών.
Εκείνα τα χρόνια, οι νέοι ήταν ακόμη παιδιά, δεν είχαν την ελευθερία και τις δυνατότητες που απολαμβάνει η σύγχρονη νεολαία,
αλλά έκαναν τα πάντα για να κάνουν την τελευταία τους σχολική ημέρα ξεχωριστή και αξέχαστη.
Αξιοσημείωτο είναι ότι οι σχέσεις μεταξύ μαθητών και δασκάλων ήταν πολύ πιο προσωπικές από ότι σήμερα.
Ο υπεύθυνος καθηγητής δεν ήταν μόνο δάσκαλος, αλλά και ένας υποστηρικτικός μέντορας που διατηρούσε στενές σχέσεις με τους μαθητές, συχνά τους βοηθούσε να λύσουν καθημερινά προβλήματα.
Επομένως, δεν είναι περίεργο ότι την ημέρα της αποφοίτησης, πολλοί μαθητές αποχαιρετούσαν τους δασκάλους τους με δάκρυα στα μάτια,
καθώς η σχέση τους ήταν τόσο ισχυρή που ο υπεύθυνος καθηγητής γινόταν σχεδόν μέλος της οικογένειας.
Αν κοιτάξουμε τις φωτογραφίες από την Σοβιετική εποχή, αμέσως παρατηρούμε ότι οι αποφοίτες δεν φορούσαν μακιγιάζ και δεν έκαναν υπερβολικές κομμώσεις.
Ακόμη και σε μια τέτοια γιορτινή ημέρα, παρέμεναν πιστοί στους αυστηρούς σχολικούς κανόνες.
Η εμφάνισή τους ήταν πάντα περιποιημένη, καθαρή και τακτοποιημένη, αλλά ποτέ δεν είχαν σκοπό να ξεχωρίσουν με προσωπικό στυλ.
Η σχολική στολή, αν και απλή, τους ένωνε, όχι μόνο ως μέλη μιας κοινότητας, αλλά και ως νέους ανθρώπους που είχαν μάθει μαζί στην ίδια τάξη για πολλά χρόνια.
Αυτό δημιουργούσε μια αίσθηση ενότητας, που επέτρεπε σε κανέναν να μην προσπαθεί να ξεχωρίσει από τους άλλους, είτε με την οικονομική του κατάσταση είτε με την εξωτερική του εμφάνιση.
Αυτοί οι μαθητές δεν επικεντρώνονταν στις εξωτερικές εμφανίσεις,
αλλά στις αξίες, τις φιλίες και τις εμπειρίες που απέκτησαν κατά τη διάρκεια των χρόνων της εκπαίδευσης τους, δίνοντας στην αποφοίτησή τους πραγματική σημασία.
Η απλότητα και η ταπεινότητα δεν αφορούσαν μόνο την τήρηση των κανόνων, αλλά και μια κουλτούρα όπου η κοινότητα και η τιμιότητα ήταν οι πιο σημαντικές αξίες.
