Δεν αγάπησα ποτέ τη γυναίκα μου. Το είπα πολλές φορές και σε εκείνη. Δεν ήταν δικό της το λάθος. Η ζωή μας ήταν ήρεμη, γεμάτη αρμονία. Ήταν πάντα ευγενική, υπομονετική, και νοιαζόταν για μένα με έναν τρόπο που λίγοι άνθρωποι θα μπορούσαν. Δεν παραπονιόταν ποτέ, δεν δημιουργούσε προβλήματα. Κι όμως, κάτι έλειπε. Η αγάπη.
Κάθε πρωί ξυπνούσα με την ίδια σκέψη: Πρέπει να φύγω. Ονειρευόμουν να βρω μια γυναίκα που θα μπορούσα να αγαπήσω πραγματικά, με όλη μου την ψυχή. Όμως, ποτέ δεν φανταζόμουν πως η μοίρα θα αναποδογύριζε τη ζωή μου τόσο απότομα.
Η συμβίωση με την Ιρίνα ήταν βολική. Δεν ήταν μόνο μια εξαίρετη σύζυγος που φρόντιζε το σπίτι και όλες τις υποχρεώσεις, αλλά και πανέμορφη. Οι φίλοι μου τη θαύμαζαν. Μερικοί μάλιστα την ζήλευαν. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν πώς είχα τόσο τύχη. Και για να είμαι ειλικρινής, ούτε εγώ μπορούσα να το εξηγήσω.
Τι έκανα για να αξίζω την αγάπη της; Εγώ, ένας συνηθισμένος άντρας, χωρίς τίποτα το ξεχωριστό… και εκείνη, να με αγαπά τόσο βαθιά; Δεν το χωρούσε το μυαλό μου. Η αφοσίωσή της με βασάνιζε. Πονούσα από τη σκέψη ότι, αν την άφηνα, θα έβρισκε κάποιον άλλο. Κάποιον καλύτερο από μένα. Πιο πλούσιο, πιο επιτυχημένο, πιο γοητευτικό.
Κι όμως, όταν φανταζόμουν την Ιρίνα στην αγκαλιά κάποιου άλλου, τρελαινόμουν. Ήταν δική μου. Ακόμα κι αν δεν την αγαπούσα, δεν άντεχα την ιδέα ότι θα την έχανα. Αυτό το αίσθημα της κατοχής με κυρίευε. Μπορεί όμως κάποιος να περάσει ολόκληρη τη ζωή του με έναν άνθρωπο που δεν αγαπά; Νόμιζα πως θα μπορούσα να το αντέξω. Έκανα λάθος.
Το ίδιο βράδυ πήρα μια απόφαση. Αύριο θα της πω την αλήθεια. Το επόμενο πρωί, στο πρωινό, μάζεψα όλο το κουράγιο μου: – Ιρίνα, κάθισε. Πρέπει να μιλήσουμε, της είπα σοβαρά.
– Φυσικά, αγάπη μου. Σε ακούω, μου απάντησε με το γλυκό της χαμόγελο. – Θέλω να φανταστείς κάτι… ότι χωρίζουμε. Εγώ φεύγω. Δεν μένουμε πια μαζί.
Η Ιρίνα γέλασε ελαφρά, νομίζοντας ότι αστειευόμουν: – Τι σκέψεις είναι αυτές; Παίζεις κάποιο παιχνίδι; – Όχι, είναι σοβαρό. Άκουσέ με μέχρι το τέλος, είπα πιο αυστηρά. Το πρόσωπό της σοβάρεψε. – Εντάξει, συνέχισε, μου είπε. – Λοιπόν; Θα βρεις άλλον άντρα αν χωρίσουμε; τη ρώτησα με ένα κόμπο στο λαιμό.
Με κοίταξε μπερδεμένη. – Δημήτρη, τι είναι όλα αυτά; Γιατί θέλεις να φύγεις; – Γιατί δεν σε αγαπώ. Ποτέ δεν σε αγάπησα, της είπα. Η σιωπή της ήταν πιο εκκωφαντική από κάθε λέξη. Το βλέμμα της έγινε θολό. – Δεν μπορείς να μιλάς σοβαρά… Δεν το πιστεύω, ψιθύρισε. – Είναι η αλήθεια. Θέλω να φύγω, αλλά δεν μπορώ. Η σκέψη ότι θα είσαι με άλλον με τρελαίνει, της είπα.
Η Ιρίνα έμεινε σκεπτική για λίγο. Μετά μίλησε ήρεμα: – Δεν χρειάζεται να ανησυχείς. Καλύτερο από εσένα δεν πρόκειται να βρω. Αν θέλεις να φύγεις, φύγε. Δεν θα είμαι με κανέναν άλλον. – Το υπόσχεσαι; τη ρώτησα με αγωνία. – Το υπόσχομαι. Ένιωσα ένα κύμα ανακούφισης αλλά και κενό. – Και πού θα πάω; Δεν έχω πού να μείνω, της είπα τελικά.
– Δεν έχεις; Σκεφτόμουν πως είχες ήδη ένα σχέδιο, μου είπε σχεδόν με ειρωνεία. – Όχι. Ζήσαμε όλη μας τη ζωή μαζί. Φαίνεται πως θα πρέπει να συνεχίσουμε να είμαστε κοντά, είπα απογοητευμένος. – Μην ανησυχείς, μου είπε. – Μετά το διαζύγιο, θα χωρίσουμε το διαμέρισμα στα δύο.
Αυτά τα λόγια της με ξάφνιασαν. – Πραγματικά; Δεν το περίμενα από εσένα. Γιατί το κάνεις; – Γιατί σε αγαπάω. Όταν αγαπάς, δεν μπορείς να κρατήσεις κάποιον με το ζόρι. Μερικούς μήνες αργότερα, χωρίσαμε. Αλλά σύντομα έμαθα την αλήθεια. Η Ιρίνα δεν κράτησε την υπόσχεσή της. Βρήκε άλλον άντρα.
Και το διαμέρισμα – αυτό που είχε κληρονομήσει από τη γιαγιά της – δεν είχε ποτέ σκοπό να το μοιραστεί μαζί μου. Έμεινα μόνος. Χωρίς τίποτα. Πιο μόνος από ποτέ. Πώς να εμπιστευτώ ξανά τις γυναίκες; Δεν έχω ιδέα.
