Τα Μυστικά των Θρύλων, Ήταν μία από εκείνες τις μαγικές νύχτες, όπου ο κόσμος φαινόταν να έχει παγώσει, καθώς τρεις γίγαντες της κινηματογραφικής ιστορίας συγκεντρώνονταν σε ένα φωτεινό δωμάτιο.
Ο Άρνολντ, ο Σίλβιο και ο Μπρους – ονόματα που, τις δεκαετίες του ’80 και του ’90, έκαναν εκατομμύρια καρδιές να χτυπούν γρηγορότερα – στέκονταν δίπλα-δίπλα, γερασμένοι μεν, αλλά με μία παρουσία που γεμίζε τη σαλονιά.
Ο Άρνολντ, τώρα 77, ακτινοβολούσε με το χαρακτηριστικό του χαμόγελο, καθώς έδινε στον Σίλβιο, 78, μία φιλική σφαλιάρα στον ώμο. «Θυμάσαι, Σλι, τότε που ανταγωνιζόμασταν ποιος έχει τις μεγαλύτερες εκρήξεις στις ταινίες;»
Ο Σίλβιο χαμογέλασε πλατιά και απάντησε: «Μην το ξεχνάς, Άρνολντ, ποιος είχε τους μεγαλύτερους μύες!» Ο Μπρους, ο νεότερος της παρέας με 69, πέταξε μία παιχνιδιάρικη ματιά στους δύο.
«Παιδιά, οι εκρήξεις και οι μύες είναι φοβεροί, αλλά πάντα εγώ έβγαζα την πιο ψυχρή ατάκα πριν τελειώσω τους κακούς!» Καθώς οι φωτογραφίες άστραφταν και το γέλιο των τριών θρύλων γέμιζε το δωμάτιο,
φαινόταν σαν να χάνονταν για μία στιγμή στις αναμνήσεις τους. Εικόνες από την παιδική τους ηλικία εμφανίζονταν σαν φαντάσματα του παρελθόντος μπροστά από τα μάτια τους.
Ο Άρνολντ, τότε 14 χρονών στην Αυστρία, γεμάτος όνειρα για το να γίνει ο πιο δυνατός άντρας στον κόσμο, θυμόταν τα παγωμένα πρωινά, όταν γυμναζόταν σε ένα μικρό γκαράζ. «Δεν είχα τίποτα, μόνο ένα όνειρο και ατσάλινη θέληση», είπε σιγανά.
Ο Σίλβιο, σε αυτήν την εικόνα ένα ζωηρό 11χρονο αγόρι, πάλευε τότε με μία σοβαρή βλάβη στο πρόσωπο που δυσκόλευε την ομιλία του.
Ωστόσο, είχε υποσχεθεί στον εαυτό του ότι θα κατακτούσε τον κόσμο με τη φωνή του και την υποκριτική του τέχνη. «Οι άνθρωποι γελούσαν με την δυσκολία μου στην ομιλία», ψιθύρισε, «αλλά έμαθα να μετατρέπω το γέλιο σε χειροκροτήματα».
Και ο Μπρους, το μικρό 7χρονο αγόρι με το φωτεινό χαμόγελο, τότε ακόμα μακριά από το να γίνει ένας από τους πιο cool ήρωες δράσης του Χόλιγουντ. «Ήμουν απλά ένα παιδί από το Νιου Τζέρσεϊ που έκανε αταξίες», γέλασε.
«Ποιος θα το πίστευε ότι μια μέρα θα έσπαγα ουρανοξύστες;»
Οι τρεις άντρες, που κάποτε επανάστασαν τον κινηματογράφο με τη δύναμη, το θάρρος και την ψυχραιμία τους, στεκόντουσαν τώρα εκεί, ως ζωντανοί θρύλοι. Δεν ήταν μόνο ήρωες στη μεγάλη οθόνη,
αλλά και στη ζωή – ο καθένας με τη δική του ιστορία αγώνων, ονείρων και θριάμβων.
Η βραδιά τελείωσε με ένα κοινό ποτήρι. «Για το παρελθόν που μας διαμόρφωσε», είπε ο Άρνολντ. «Για το παρόν που μας ενώνει», πρόσθεσε ο Σίλβιο. Και ο Μπρους ολοκλήρωσε: «Και για το μέλλον που θα μας εκπλήξει πάντα!»
Τα μυστικά αυτών των θρύλων; Δεν ήταν ποτέ μόνο οι μύες τους ή οι εκρήξεις. Ήταν η καρδιά τους, το πάθος τους και η αδιάκοπη θέλησή τους να μην παραδοθούν ποτέ.
